....

  چه خلاف  سر زد از ما، که در سراي بستي

  بر دشمنان نشستي، دل دوستان شکستي

  سر شانه را شکستم، به بهانه ي تطاول

  که به حلقه حلقه زلفت نکند دراز دستي

  ز تو خواهش غرامت نکند تني که کشتي

  ز تو آرزوي مرهم نکند دلي که خستي

  کسي از خرابه ي دل نگرفته باج هرگز

  تو بر آن خراج بستي و به سلطنت نشستي

  به قلمرو محبت در خانه اي نرفتي

  که به پاکي اش نرفتي و به سختي اش نبستي

  به کمال عجز گفتم که به لب رسيد جانم

  ز غرور ناز گفتي که: مگر هنوز هستي؟

  ز طواف کعبه بگذر تو که حق نمي شناسي

  به در کنشت منشين، تو که بت نمي پرستي

  تو که ترک سر نگفتي، ز پي اش چگونه رفتي؟

  تو که نقد جان ندادي، ز غمش چگونه رستي؟

  اگرت هواي تاج است، ببوس خاک پايش

  که بدين مقام عالي نرسي مگر ز پستي

  مگر از دهان ساقي مددي رسد و گرنه

  کس از اين شراب باقي نرسد به هيچ مستي

  ...

فروغي

......

بهار بهار یه مهمون قدیمی
یه آشنای ساده و صمیمی

یه آشنا که مثل قصه ها بود
خواب و خیال همه بچه ها بود

یادش بخیر بچه گیا چه خوب بود
حیف که هنوز صبح نشده غروب بود

آخ که چه زود قلک عیدیامون
وقتی شکست باهاش شکست دلامون

بهار اومد برفارو نقطه چین کرد
خنده به دلمردگی زمین کرد

چقدر دلم فصل بهارو دوست داشت
وا شدن پنجره ها رو دوست داشت

بهار اومد پنجره ها رو وا کرد
منو با حسی دیگه آشنا کرد

یه حرف یه حرف، حرفای من کتاب شد
حیف که همه ش سوال بی جواب شد

دروغ نگم هنوز دلم جوون بود
که صب تا شب دنبال آب و نون بود

بهار اومد اما با دست خالی
با یه بغل شکوفه خیالی

بهار بهار گلخونه های بی گل
خاطره های مونده اون ور پل

بهار بهار یه غصه همیشه
منظره های مات پشت شیشه

بهار بهار حرفی برای گفتن
تو فصل بی حوصلگی شکفتن

بهار بهار پرنده گفت یا گل گفت
ما شنیدیم هر کسی خوابه نشنفت

...........

استاد محمد علی بهمنی