.......

خيلي دلم هواشون كرده بود مي خاستم برم ببينمشون توي كارام نوشته بودم كه يادم نره وقتي دوچرخه – يكي بهش مي گه يعفور- برداشتم به طرف اون خونه رفتم كوچه ها بيشتر بوي آشنا مي دادن، بوي قديم، بوي خاطره

.......

وقتي زنگ رو فشار دادم و صدايي گفت بفرمايين مي خواستم بگم " فادخلوها بسلام امنين" يعني ميخام بيام تو ولي دم غروب بود و مي خاستن برن مسجد و مزاحم مي شدم. يادم يه روز بهم گفت سلمان منا اهل البيت شماييد حالا ببينين چقدر نزديك شده بودم.

تا بيان دم در دل من رفت به 15- 10 سال پيش " ياد باد آنكه خرابات نشين بودم و مست " خاطرات اين كوچه و اين خونه اون خيات خلوت پشتي كه يه درخت انار قديمي داره اون درس گفتن هاي استاد و بزم انگور تابستوني من.

وقتي در رو باز كرد برق شادي رو مي شد تو چشماي هر دومون ديد. رومو بوسيد و گفت: چطوري با اين دنيا. گفتم خيلي وقته با هم رفيق شديم و اذيتم نمي كنه گفت حكايت دنيا همون حكايت تاجر جزيره كيش سعديه كه ميخاست چندين تجارت بزرگ انجام بده و بعدش كنج حجره اي بشينه " گفت چشم تنگ دنيا دار را - يا قناعت پر كند يا خاك گور"

پرسيدم از مسيحا –پسرشون- چه خبر  گفتن آدميزاد تا به چل سالگي نرسه بارش به منزل نمي رسه و قرار نمي گيره منم كه پير شدم گويا حضرت عزراييل خيلي سرشون شلوغه و منو فراموش كرده.

اين روزا هر جا مي شينم مي پرسن خونه نخريدي؟ ماشين نخريدي؟ ولي ايشون نپرسيد و دستشو به دستم دادن و  قدم زنان حركت كرديم شروع كرد به گفتن و ترجمه اين نامه امير المومنين به شريح قاضي كه فرمودند: " شنيده ام كه خانه اي به هشتاد دينار خريده اي و قباله نوشته اي. اگر با من مشورت مي كردي به يك دينار هم نمي خريدي" و بعد حضرت از ديد خود شرايع خاص بيع دنيا و خريدار فاني و فروشنده دنياآمده براي مرگ صحبت مي كنند.

.......

اللهم لا تجعل الدنيا اكبر همنا و لا مبلغ علمنا ...

نرسيده به درخت
كوچه باغي است كه از خواب خدا سبز تر است
و در آن عشق به اندازه پرهاي صداقت آبي است
مي روي تا ته آن كوچه ، كه از پشت بلوغ ، سر به در مي آرد
پس به سمت گل تنهايي مي پيچي
دو قدم مانده به گل
پاي فواره جاويد اساطير زمين مي ماني
و ترا ترسي شفاف فرا مي گيرد
در صميميت سيال فضا خش خشي مي شنوي
كودكي مي بيني
رفته از كاج بلندي بالا
جوجه بردارد از لانه نور
و از او مي پرسي:
خانه دوست كجاست؟

تا سحر بي پرده گردد، شبنم از خود رفته است

الوداع اي همنشينان! دلبرم آمد به ياد

.....

بيدل

....

I about sight and heart complain

What the former beholds the latter will claim

A steel dagger I will make sharp and hungry

And gouge my eyes out / to set my heart free

….

Sigh oh sigh from heart and I

Came what eye other finds nigh

Sharp dagger I shall make of best

To kill my eye, so free am I

….

I am curios to know your suggestions.

...

یکی بود یکی نبود.

جز خدا هیچی نبود

زیر این طاق کبود٬

نه ستاره

           نه سرود.

عمو صحرا٬ تپلی

با دو تا لپ گلی

پا و دستش کوچولو

ریش و روحش دو قلو

چپقش خالی و سرد

دلکش دریای درد٬

در باغو بسه بود

دم باغ نشسه بود:

« عمو صحرا ! پسرات کو ؟»

- لب دریان پسرام.

دخترای ننه دریا رو خاطر خوان پسرام .

طفلیا٬ تنگ غلاغ پر، پا  کشون

خسته و مرده، میان

از سر مزرعه شون. 

تنشون خسته ی کار

دلشون مرده ی زار

دساشون پینه ترک

لباساشون نمدک

پاهاشون لخت و پتی

کج کلاشون نمدی،

می شینن با دل تنگ

لب دریا سر سنگ. 

طفلیا شب تا سحر گریه کنون

خوابو از چشم به در دوخته شون پس می رونن

توی دریای نمور

می ریزن اشکای شور

می خونن، آخ که چه دلدوز و چه دلسوز می خونن ! :

« دخترای ننه دریا ! کومه مون سرد و سیاس»

چش امیدمون اول به خدا، بعد به شماس  ...

…

...

در ساعتی شگفت، مکعّب شکست و بعد

مردی به جای قبله ی مردم نشست و بعد

رکعـت شـد و نمـاز شد و حمـد و سوره شد

آمـد طلسم مسجـدیـان را شکــست و بعد

با یک نــفر شبیه خـودش گشـت روبرو

خود را گرفت ثانیه ای روی دست و بعد

آیات نوبری ز درخت انار چیـد

و خواند از تشهّدش:از بود و هست و بعد

مِثلِ مَثل شد و به زبان همه شکفت

از راه حلق در ته دل ریشه بست و بعد

چون روح در نسوج گیاهان حلول کرد

یک خوشه خورد از خودش و کرد مست و بعد

مقداری از ترشّح او را زمین چشید

قیمت گرفت خاک اراضی پست و بعد

ما را ببخش ما که گناهی نداشتیم

او خواست اهل بادیه را بت پرست و بعد

هر سال گفت تا که بگویند شاعران:

در ساعتی شگفت مکعب شکست وبعد..

...

رضا جعفري

…..

بي تو، مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم!

در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد

يادم آيد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم
پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد : تو بمن گفتي:
ازين عشق حذر كن!
لحظه اي چند بر اين آب نظر كن
آب، آيينه عشق گذران است
تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فردا، كه دلت با دگران است
تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

با تو گفتم :
حذر از عشق، ندانم
سفر از پيش تو، هرگز نتوانم
روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد
چون كبوتر لب بام تو نشستم
تو بمن سنگ زدي، من نه رميدم، نه گسستم
باز گفتم كه: تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم … !

اشكي از شاخه فرو ريخت
مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت!
اشك در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد

يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم
پاي در دامن اندوه كشيدم
نگسستم، نرميدم

رفت در ظلمت غم، آن شب و شبهاي دگر هم
نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم
نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم !
بي تو، اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم

...
فريدون مشيري